Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna NR 3

A- A A+

Ważne informacje

Praca z dzieckiem w domu

DRODZY  RODZICE 

   W obliczu zagrożenia epidemiologicznego wszyscy stanęliśmy przed nowym wyzwaniem dotyczącym naszych dzieci i nas samych. Jak przetrwać ten trudny czas, co robić z dziećmi będąc zamkniętym w „w czterech ścianach” swojego mieszkania, jak poradzić sobie z negatywnymi emocjami, które wywołuje sytuacja pandemii?

Oto kilka porad:

  1. Drodzy Rodzice pamiętajcie, że czas, który jest Wam teraz dany może się już nigdy w życiu nie powtórzyć – spróbujcie go dobrze wykorzystać. Samo „bycie” z dziećmi jest już wielkim darem, czas się zatrzymał i poświęćcie go swoim dzieciom.
  2. Emocje związane z zagrożeniem, poczucie strachu, lęk przed zarażeniem są naturalne i nauczcie się o tym mówić swoim najbliższym. Jednocześnie mówcie o uczuciach, które żywicie do najbliższych, nie wstydźcie się słowa „kocham” w stosunku do swoich dzieci i najbliższych.
  3. Czas, który macie niech będzie czasem wspólnie spędzonym. Unikajcie ciągłego oglądania telewizji, słuchania wiadomości „bez przerwy”. Wróćcie do rodzinnych gier /mogą to być gry planszowe/, do wspólnie wypełnianych obowiązków. Niech dzieci w pełny sposób uczestniczą w życiu domowym /wspólne przygotowywanie posiłków a potem wspólne ich spożywanie, sprzątanie itp./.
  4. Zwróćcie uwagę swoją i swoich dzieci na potrzeby najbliższego otoczenia. Być może za ścianą jest sąsiad, który potrzebuje Waszej pomocy? Może trzeba mu ugotować ciepły posiłek, może zrobić zakupy? Uwrażliwiajcie dzieci na potrzeby otoczenia. Jest to egzamin nas wszystkich, egzamin naszego człowieczeństwa i nie bójcie się być aktywni.
  5. Wróćcie do wspólnego czytania z dziećmi. Jeśli dziecko jest młodsze możecie poświęcić codziennie przynajmniej pół godziny na czytanie książki, z dzieckiem starszym możecie czytać wspólnie, na zmianę.
  6. Jeśli dziecko ma trudności w nauce – teraz jest czas, żeby powoli i systematycznie wszystko powtarzać i utrwalać. Drodzy Rodzice pamiętajcie tylko o jednym - systematyczność pracy teraz zależy wyłącznie od Waszej samodyscypliny! Powtarzanie i utrwalanie to czasem żmudna i trudna praca, ale …..dacie radę!
  7. Komputer jest obecnie niezbędnym narzędziem edukacyjnym, jednakże sprawujcie kontrolę nad tym, co dziecko robi i ograniczcie do minimum pracę na urządzeniach mobilnych.
  8. Utrzymujcie stały kontakt telefoniczny ze swoimi najbliższymi. Dzieci też niech będą współodpowiedzialne za swoich dziadków-mogą też dzwonić, rozmawiać z rodziną. Pamiętajcie, że jest to czas ponownego budowania więzi rodzinnych.
  9. W przypadku pytań i niedomówień dotyczących pracy dydaktycznej z dziećmi służymy Wam ustną pomocą. Wystarczy zadzwonić do poradni i my się z Wami skontaktujemy.
  10. Służymy również profesjonalną pomocą psychologiczną. Jeśli macie jakieś problemy i sami nie jesteście w stanie sobie z nimi poradzić prosimy również o kontakt telefoniczny:

            Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczne Nr  3    tel. 91 422 78 83

                                                      

                                                                                        opracowała pedagog Izabela Kopeć

Konstruktywna konfrontacja

Biorąc pod uwagę, że ludzie są biologicznie zaprogramowani na walkę 
o władzę i status, nie budzi zdziwienia fakt, że konfrontacja jest nieodłączną częścią naszego życia. Konfrontacja występuje w rodzinie, w polityce, w biznesie, w sporcie i niewątpliwie - w szkole i w klasie.

Konfrontacja jest nieuniknioną częścią procesu nauczania, ponieważ jeśli nauczyciel nie przejmie kontroli – przejmą ją uczniowie. W związku z tym nauczyciele muszę być w stanie konfrontować się z uczniami w taki sposób, by zminimalizować postawy negatywne i pozostawić uczniów w takim stanie by nadal mogli oni obdarzać nauczyciela szacunkiem.

Konstruktywna konfrontacja jest strategią radzenia sobie ze złym zachowaniem ucznia, która umożliwia nauczycielowi rozwiązanie sytuacji bez uciekania się to metod autorytarnych czy środków przymusu. Strategia ta, prawidłowo stosowana, może okazać się bardzo efektywnym sposobem radzenia sobie z uczniami tak, by nauczyciel uzyskiwał to, czego chce, jednocześnie zachowując poczucie godności wszystkich stron zaangażowanych w interakcję.

Krok 1. Stwierdzenie faktów. 

Nauczyciel rozpoczyna stwierdzając, jakie są fakty, w sposób kliniczny, nie oceniając, bez emocji. Nauczyciel może powiedzieć na przykład: „Marcin, właśnie teraz powiedziałeś, że...” albo: „Tomku, rzuciłeś ten papier.” Ważne jest to, by to stwierdzenie opisywało czysty, obiektywny fakt, tak jak zarejestrowałaby to wydarzenie kamera video. Na początku wydaje się to prosta sprawa, ale nie jest aż tak prosta jak się wydaje. Zastanów się nad następującymi komentarzami nauczyciela w odpowiedzi na zachowanie ucznia i zdecyduj, czy są one stwierdzeniem faktów czy nie.

  1. Jest 9:12, lekcja się już zaczęła, Jan wchodzi do klasy. Nauczyciel odwraca się i mówi:

"Janku, spóźniłeś się."

  1. Marysia sprzecza się z nauczycielem, nauczyciel odpowiada jej mówiąc:

"Marysiu, jesteś bezczelna"

  1. Grupa uczniów śmieje się w kącie sali lekcyjnej, Nauczyciel mówi:

"Wy tam! Przestańcie chichotać!"

  1. Paweł kopie torbę Alana na korytarzu. Nauczyciel mówi do Pawła:

Kopnąłeś torbę Alana na korytarzu”

  1. Nauczyciel poprawił i ocenił zadanie domowe Kasi. Oddając pracę domową mówi:

Kasiu, mogłaś się bardziej postarać, stać cię na więcej.”

Które z tych sześciu zdań są według ciebie stwierdzeniem faktu?

Pierwszy przypadek "Janku, spóźniłeś się.",nie jest stwierdzeniem faktu. Jest to osąd nauczyciela. Pozbawiona emocji kamera nie zarejestrowałaby spóźnienia. Stwierdzenie faktu pozbawione oceny mogłoby brzmieć: „Janku, jest 9:12 i właśnie przyszedłeś na lekcję.” Zauważ różnicę tonu w tych dwóch zdaniach. Użycie słowa „spóźnienie” w pierwszym zdaniu sugeruje winę i może sprowokować wrogą odpowiedź. Z kolei drugie zdanie jest stwierdzeniem faktu, któremu nie można zaprzeczyć i jest mniejsze prawdopodobieństwo wywołania reakcji defensywnej. 

Większość nauczycieli odebrałaby to jako stwierdzenie prowokacyjne, jeśli dyrektor odnosiłby się do nich w taki sposób w sytuacji, gdy to oni byliby spóźnieni.

Drugi przykład. „Marysiu, jesteś bezczelna” jest wyraźnie osądem. Stwierdzenie faktu mogłoby brzmieć tak: „Marysiu powiedziałaś właśnie...”  
i tu powtarzamy dokładnie to, co Marysia powiedziała.

W trzecim przykładzie  zdanie: „Wygląda na to, że jesteście rozbawieni” mogłoby być bardziej dokładnym stwierdzeniem faktu niż "Wy tam! Przestańcie chichotać!". Użycie słów takich jak „chichotać” czy „ błaznować” 
z pewnością wywoła pretensje czy gniew. 

Zdanie „Kopnąłeś torbę Alana na korytarzu” jest jedynym zdaniem stwierdzającym fakt na tej liście, biorąc pod uwagę ścisłość, jaka wymagana jest by poprawnie stosować tę strategię. 

W ostatnim przypadku: „Kasiu, w pracy domowej zrobiłaś Zadanie 1 
i połowę Zadania 2.”
 to stwierdzenie faktu, z którym nie można dyskutować. W przeciwieństwie do zdania użytego w naszym przykładzie nie poniża ono ucznia.

Krok 2. Co czuję.

Na tym etapie nauczyciel dzieli się tym, co czuje (w związku z zachowaniem opisanym w Kroku 1 bezpośrednio z uczniem, którego sytuacja dotyczy.

W tym kroku szczere i bezpośrednie wyrażenie uczuć daje szansę na pozytywny wynik. 

Jeśli potrafimy powiedzieć „Jasiu, stukasz długopisem w stół i ja zaczynam czuć się sfrustrowana.” mamy większe szanse na nawiązanie głębszego kontaktu z uczniem niż, gdy zaczniemy w ten sposób: „Jasiu, czy ciebie w ogóle nie obchodzą inni ludzie?”

Wyjawienie swoich uczuć może być często rzeczą trudną, ponieważ nie jest łatwo precyzyjnie wyrazić to, co czujemy w danym momencie. Czasem, gdy czujemy się smutni i bezbronni, opowiadamy dowcipy 
i śmiejemy się. Gdy boimy się, nie mamy poczucia bezpieczeństwa usiłujemy odzyskać siłę i kontrolę agresywnie okazując gniew.

Uczucia takie jak irytacja, rozdrażnienie, gniew, wściekłość, są uczuciami „wtórnymi”. Bardzo często takie uczucia są reakcją na bardziej „pierwotne” uczucia takie jak frustracja, smutek, niepokój, wyczerpanie, lęk, zawstydzenie. Gdy ludzie dzielą się uczuciami pierwotnymi, to stają się sobie bliżsi ponieważ nawiązują wspólną więź, w nawet najbardziej nieprawdopodobnych okolicznościach. Z drugiej strony, uczucia wtórne dzielą nas i wszczynają konflikty. Sugerują element  obwiniania i mogą przyczynić się do nasilenia zachowań obronnych i oporu u uczniów. 

Gdy konfrontujemy się z drugą osobą, podzielenie się jakimkolwiek uczuciem będzie miało skutek „humanizacji”, zwłaszcza w połączeniu z tą techniką.

Krok 3. Dlaczego tak się czuję.

Trzeci krok w konstruktywnej konfrontacji to pokazanie uczniowi, jaki jest namacalny skutek jego zachowania w odniesieniu do nauczyciela czy innych uczniów w klasie.  Niezmiennie używamy słowa „ponieważ”. Nauczyciel wskazuje uczniowi, że jego działania mają negatywne konsekwencje. Jeśli, na przykład, uczeń rozmawia na lekcji i konfrontujemy się z nim na mocy określonej reguły, jest on mniej skłonny do współpracy niż w sytuacji gdybyśmy pokazali mu, nie obwiniając, jak negatywnie jego zachowanie wpływa na nas, w praktyczny sposób. 

Namacalny skutek tego, że uczeń rozmawia, może być taki, że nauczyciel nie mógł się skoncentrować na trudnej pracy. Dzieci oburzają się, gdy narzuca im się reguły szkolne, jeśli czują, że nauczyciele po prostu  komenderują nimi i nic więcej.

Krok 4. Mamy problem.

Czwarty krok to proste stwierdzenie, że „Mamy tutaj problem i musimy współpracować, żeby znaleźć rozwiązanie, na które wszyscy możemy się zgodzić.”

Krok  5: Cisza.

Może być dla nauczyciela trudna do utrzymania, ale pozwala uczniowi wnieść coś w tym momencie do dyskusji, jeśli chce. Być może uczniowie będą chcieli wyładować swoje uczucia i dobrze jest pozwolić im na to. Jednak nauczycielowi nie wolno się rozproszyć, musi być skupiony na wspólnym celu, którym jest znalezienie rozwiązania dla wspólnego problemu.

Krok  6: Co możemy zrobić, by rozwiązać problem?

Ten ostatni krok obejmuje wypracowanie, wraz z uczniem, rozwiązania problemu. Mogą być nim przeprosiny i zadośćuczynienie za wyrządzoną krzywdę. Może to być określenie, czego wszyscy potrzebują 
Nauczyciel powinien powstrzymać się przed mówieniem uczniom, co trzeba zrobić. Jest lepiej jeśli to uczeń zasugeruje jak rozwiązać problem tak, by wszyscy byli usatysfakcjonowani. Może potrzebować pomocy, by zdać sobie sprawę ze skali problemu, który spowodował i wysiłków, które będzie musiał podjąć, by to naprawić. Negocjując z uczniem, nauczyciel nie powinien godzić się na półśrodki czy akceptować pierwszej propozycji, którą poda uczeń. Zdanie: „Nie byłbym tym całkowicie usatysfakcjonowany.” okaże się pomocne, jeśli na przykład nauczyciel chce by uczeń zrobił coś więcej niż tylko przeprosił za swoje zachowanie. W gruncie rzeczy przeprosiny mają niewielką wartość, o ile nie wychodzą spontanicznie od ucznia, który ma całkowitą jasność jakie spowodował trudności i który bierze za nie odpowiedzialność.

Przykłady :

Jest 15.35, słoneczne piątkowe popołudnie, maj. Pan…..uczy matematyki w klasie 8c, to ich ostatnia lekcja tego dnia. Dla niego to ósma lekcja. Pomimo, że jest zmęczony, próbuje wytłumaczyć uczniom trudne zagadnienie. Odwracając się od tablicy, nauczyciel zauważył, że Marcin rzuca kulą z papieru w Krzyśka.

Jakie opcje ma do wyboru Pan…..?

Co ty zrobiłbyś w tej sytuacji?

Jest szeroka gama sposobów, w jaki nauczyciel może zareagować- od zignorowania incydentu po wysłanie Marcina do gabinetu dyrektora. To, jak nauczyciel zareaguje na ten incydent jest funkcją wielu zmiennych takich jak pora dnia, wymagania programowe, norma zachowania w klasie i samopoczucie nauczyciela. Konstruktywna konfrontacja przebiegałaby w następujący sposób:

Krok 1: "Marcin, rzuciłeś papier w sali"

Krok 2: "Czuję się sfrustrowany" (Zauważ, że jest tu wymienione uczucie 
pierwotne)

Krok 3: "ponieważ chcę skończyć ten temat, byśmy mogli stąd wyjść 
o czasie." 

Krok 4: "Marcin, mamy tutaj problem." 

Krok 5: Cisza.

W tym konkretnym przypadku, użytym do zilustrowania tej techniki, nie trzeba było przechodzić do Kroku 6, ponieważ Marcin, bez proszenia go o to, wstał z krzesła, poszedł na koniec sali, podniósł papier, wrzucił go do kosza i wrócił na swoje miejsce. Lekcja przebiegała bez dalszych zakłóceń. 

Przykład 2.

Młoda nauczycielka uczyła geografii na zastępstwie. Skończyła rysunek na tablicy i poprosiła uczniów by go przerysowali do zeszytów. 

Nauczycielka stała z boku, ale mimo to zasłaniała jednemu 
z uczniów tablicę. Uczeń przy całej klasie powiedział: „Przesuń dupę!”. Zażenowana nauczycielka nie bardzo wiedziała, co zrobić. Dzwonek oznajmił koniec lekcji, nauczycielka wyszła z sali zdenerwowana.

Później, w pokoju nauczycielskim, gdy doszła już nieco do siebie, napisała raport z tego zdarzenia, ale zdała sobie sprawę, że waga tego, co się stało nie została przekazana w tym opisie. Obawiała się, że dyrektor nie zrozumie w pełni znaczenia tego incydentu, że może dojść do wniosku, że nie potrafiła sobie poradzić z klasą, i że może się to skończyć jeszcze gorszą sytuacją. Postanowiła spróbować przeprowadzić z tym uczniem konstruktywną konfrontację. Poczuła, że jeśli to zawiedzie, może zawsze wykorzystać system raportów dyscyplinarnych. Spędziła trochę czasu przygotowując to, co powie. Zastanawiała się, co czuła i jakie może zastosować strategie, by doprowadzić do satysfakcjonującego wyniku. Znalazła tę klasę na planie lekcji, poszła do sali i za pozwoleniem nauczyciela, poprosiła ucznia na zewnątrz.

Konstruktywna konfrontacja przebiegła następująco:

Krok 1: Fakty były wystarczająco jasne: "Pod koniec mojej lekcji powiedziałeś --‘Przesuń dupę’ --." 

Krok 2: Nauczycielka początkowo chciała powiedzieć „Jestem wściekła 
z tego powodu”, ale po namyśle zdała sobie sprawę, że w głębi duszy obawiała się, że jeśli nie zareaguje na ten komentarz, z jego seksualnym podtekstem, nie wiadomo dokąd to zaprowadzi. Powiedziała:

"Poczułam lęk, gdy to powiedziałeś"

Krok 3: ‘ponieważ czuję, że jeśli puszczę ten tekst mimo uszu, uczniowie pomyślą, że to jest OK mówić takie rzeczy, albo nawet gorsze"

Uczeń wtrącił, że nic właściwie nie miał na myśli, że tylko „się wygłupiał”.

Krok 4: Nauczycielka przyjęła, że uczeń nie był świadomy wszystkich podtekstów swojej wypowiedzi, ale kontynuowała: "Mamy problem."

Krok 5: W tym przypadku cisza nie była potrzebna, ponieważ uczeń już przyznał, że jest problem.

Krok 6: Uczeń przeprosił za to, że ją uraził. Nauczycielka podziękowała mu, ale powiedziała, że to jej nie satysfakcjonuje. Po chwili dyskusji uczeń zaproponował, że przeprosi na forum klasy na początku następnej lekcji. Nauczycielka upewniła się, czy uczeń będzie w stanie to zrobić, wskazując, że będzie to wymagało odwagi, i że nie chce by to zrobił, jeśli nie zrobi tego szczerze. Uczeń odpowiedział, że poradzi sobie z tym w sposób dojrzały 
i oboje zgodzili się co do sposobu. 

Następnego dnia uczeń wstał i przeprosił nauczycielkę przed całą klasą. Nauczycielka podziękowała i pochwaliła go. Następnie skorzystała z okazji by wyjaśnić tej klasie, złożonej z samych chłopców, jak się człowiek czuje będąc obiektem takich komentarzy, i poświęciła trochę czasu na dyskusję na temat molestowania seksualnego. Dalej lekcja przebiegała jak zwykle.

W jaki sposób ocenić metodę radzenia sobie z konfliktem nauczyciel- uczeń? Jak możemy ocenić sukces, lub jego brak, jakiejkolwiek interwencji nauczyciela, gdy dochodzi do konfrontacji? W ocenie sukcesu, lub braku sukcesu, mogą przydać się następujące kryteria:

(1) Zachowanie.  Jeśli w przeszłości złe zachowanie występowało regularnie, to czy jego częstotliwość została obniżona?

(2) Poczucie własnej wartości. Czy poczucie własnej wartości ucznia zostało podniesione w wyniku interakcji z nauczycielem? Czy zawodowe poczucie własnej wartości nauczyciela wzrosło w wyniku interakcji z uczniem (uczniami)?

(3) Relacja. Czy relacja uczeń-nauczyciel poprawiła się w wyniku konfrontacji? Czy relacja nauczyciela z całą klasą stała się lepsza po konstruktywnej konfrontacji? Czy w klasie jest bardziej pozytywna atmosfera, pełna szacunku i chęci współpracy?

(4) Atmosfera w klasie.  Czy negatywne nastawienie do nauczyciela i systemu szkolnego zostanie obniżone?

(5) Odpowiedzialność.  Czy wzrośnie poziom odpowiedzialności uczniów za swoje czyny?

(6) Dawanie przykładu.  Czy w tej interakcji przykład, jaki daje nauczyciel jest czymś, co można wykorzystać w życiu?

Konstruktywna konfrontacja jest subtelną techniką, która wymaga praktyki. Gdy uczymy się grać w golfa, chwila nieprawidłowego pochylenia może sprawić, że piłeczka poszybuje w złą stronę. W tej technice również łatwo zbłądzić, zwłaszcza w Kroku 1, nadając wypowiedzi ton osądu. Od początku do końca, cała postawa musi być silna, pozostając jednocześnie uważna 
i elastyczna, a nie używana na zimno jako narzędzie manipulacji.

Konstruktywna konfrontacja nie zawsze działa. Całe podejście może stać się błazenadą w rękach osób niewrażliwych. 

Nie zadziała we wrogiej atmosferze, gdzie pomiędzy nauczycielem a uczniami występuje relacja wrogości. Sceptyczni czytelnicy mogą wymyślić mnóstwo niemożliwych sytuacji „a co, jeśli...”, które dowiodą, że ta strategia się nie powiedzie. Na przykład nauczyciele, którzy są mocno zaangażowani w autorytarny sposób odnoszenia się do uczniów mogą nie odnieść sukcesu stosując konstruktywną konfrontację. 

Z uczniami, którzy łamią szkolne czy klasowe zasady trzeba konfrontować się regularnie, w oparciu  o to, że naruszają prawa innych. Może muszą nauczyć się lepszych sposobów zachowywania się, które zaspokoją ich potrzeby. 

Przygotowanie Stanisława Bartoszewicz-Dębska na podstawie: 

książki: Conflict and Confrontation in the Classroom, Sean O'Flynn and Harry Kennedy i materiałów CMPPP “Zero toleracji dla przemocy w szkole”

Ćwiczenia logopedyczne

Szanowni Rodzice,

w związku z sytuacją epidemiologiczną i brakiem możliwości prowadzenia zajęć w kontakcie bezpośrednim, poniżej przedstawiamy propozycje ćwiczeń logopedycznych do wykonywania
z dziećmi w domu. 

 Ćwiczenia oddechowe

  1. Piłka nożna

Rodzic i dziecko rozgrywają mecz na drewnianym boisku (stoliku), każdy z nich dmucha
na piłeczkę tak, aby strzelić bramkę.

  1. Zawody z piórkiem

Zaznaczony jest start i meta. Każdy z uczestników – rodzic i dziecko – ma własną słomkę
i piórko. Każdy ma również własną przestrzeń  - „tor”, po którym prowadzi oddechem piórko. Gracze dmuchają przez słomki na swoje piórka, aby nie spadły. Wygrywa pierwszy na mecie.

  • Wyprawa żaglówką

Wprawienie w ruch papierowej żaglówki siłą wydechu służy przemieszczeniu jej po planszy (niebieska kartka symbolizująca wodę) do brzegu.

  1. Skocznia narciarska

Ćwiczenie polega na dmuchaniu powietrza przy takim ułożeniu języka, w którym jego czubek zapiera się o dolny wałek dziąsłowy, a jego środek jest uniesiony w stronę podniebienia twardego.

  1. Kolorowanie za pomocą konfetti 

Ćwiczenie polega na wsysaniu przez słomkę powietrza, jednocześnie podnosząc pojedynczo kolorowe kawałki konfetti, a w następnym etapie na delikatnym uwolnieniu oddechu
i umieszczeniu konfetti na przygotowanym do „pokolorowania” obrazku.

  1. Ping pong

Ćwiczenie polega na zdmuchiwaniu piłeczki pingpongowej po powierzchni stołu między uczestnikami gry w taki sposób, aby nie spadła na podłogę.

 Ćwiczenia słuchowe

  1. Zwierzątka

Dziecko rozpoznaje odtwarzane odgłosy i przypisuje je do konkretnych zwierząt. Przykładowy link do kart z rysunkami zwierząt, których odgłosy można odtworzyć [dostęp 28.03.2020]: https://www.google.com/search?q=odg%C5%82osy+zwierz%C4%85t&source=lmns&bih=657&biw=1366&hl=pl&ved=2ahUKEwjgj_iz7b3oAhVggqQKHX2YD6cQ_AUoAHoECAEQAA

  1. Gumowe ucho

Ćwiczenia słuchu fonemowego – rodzic wypowiada słowa zawierające głoski opozycyjne
pod względem dźwięczności (np. ‘półka’ – ‘bułka’). Zadaniem dziecka jest je rozpoznać
i zróżnicować za pomocą słuchu i zmysłu dotyku (kładąc dłoń na krtani można zauważyć,
że podczas wypowiadania głoski dźwięcznej wyraźnie wyczuwalna jest wibracja strun głosowych). Przykłady par wyrazów:

  • B - P / bułka - półka
  • D - T / buty - budy
  • G - K / góra - kura
  • W - F / wrotki - frotki
  • Z - S / koza - kosa
  • Ż - SZ / noże – nosze

III.           Dźwiękowe memory

Ćwiczenie polega na odnajdywaniu par dźwięków, które generują zamknięte w identycznych pojemniczkach przedmioty (np. kamyczki, blaszki). Można wykonać własną grę, wykorzystując opakowanie po jajkach i osłonki po jajkach-niespodziankach, bądź zainspirować się propozycją zamieszczoną na stronie internetowej [dostęp 28.03.2020]: https://www.logopediapraktyczna.pl/rozwijanie_percepcji_sluchowej/

Ćwiczenia motoryki buzi i języka

  1. Słodka pionizacja języka

Język układamy na wałku dziąsłowym, a zachętą do jego utrzymania jest ułożony między wałkiem dziąsłowym a czubkiem języka żelek, chrupek lub orzeszek.

  1. Mycie zębów

Język zamienia się w szczoteczkę i wymywa zęby (górne, dolne, od wewnątrz i od zewnątrz).

  • Balon

Ćwiczenie polega na nadymaniu policzków i powolnym wypuszczaniu powietrza.

  1. Świnka

Układanie warg w „ryjek” – naśladowanie małego prosiaczka.

  1. Zabawa w biedronkę

Ćwiczenie polega na „malowaniu” czubkiem języka kropek na podniebieniu.

  1. Mycie podłogi 

Ćwiczenie polega na oblizywaniu dolnych zębów od wewnętrznej strony czubkiem języka.

  • Płot

Ćwiczenie polega na dotykaniu czubkiem języka górnych zębów od wewnętrznej strony, naśladując przeskakiwanie kotka po sztachetach płotu.

  • Młotek

Ćwiczenie polega na stukaniu czubkiem języka w wałek dziąsłowy, naśladując wbijanie gwoździa.

  1. Śrubokręt

Ćwiczenie polega na wykonywaniu kolistych ruchów czubkiem języka na wałku dziąsłowym, naśladując wkręcanie śrubki.

  1. Tor samochodowy

Ćwiczenie polega na przesuwaniu czubkiem języka po podniebieniu od górnych zębów w głąb jamy ustnej, aż do podniebienia miękkiego, naśladując jazdę po torze samochodowym.

 Wspomaganie rozwoju mowy

  1. Gryzienie i żucie

Nieocenioną rolę w poprawnej artykulacji pełni dobre przygotowanie narządów mowy. Polecamy przygotować przekąskę: warzywa pokrojone w słupki oraz dipy na bazie jogurtu, które podniosą walory smakowe warzyw i ułatwią rozdrabnianie i przełykanie pokarmu.

  1. Picie napoju przez słomkę

Ćwiczenie polega na piciu napoju przez słomkę (najlepiej twardą, zakręconą), w taki sposób, aby przytrzymywała ona język.

III.           Ćwiczenia innych funkcji wspomagająco dla rozwoju mowy

Ćwiczenia motoryki małej: układanie konstrukcji z klocków, gra w bierki, wszelkie zabawy zręcznościowe i manipulacyjne. 

Ćwiczenia pamięci i układanie sekwencji: memory logopedyczne (np. https://www.logopediapraktyczna.pl/memory-logopedyczne-typowe-i-nietypowe-sposoby-na-wykorzystanie-podczas-cwiczen-logopedycznych-z-dzieckiem/), sekwencje (np. https://www.logopasja.pl/nienudne-sekwencje/). 

Logopedzi

mgr Michał Szymański

mgr Sabina Mierzejewska

Rozwijanie umiejętności matematycznych u dzieci

Z uwagi na pandemię koronawirusa znacznie więcej czasu niż zwykle spędzamy w domu z rodziną. Również edukacja dzieci przeniosła się na grunt domowy i wiele obowiązków  w tym zakresie spadło na rodziców. Jednym z dobrych sposobów wspomagania rozwoju umysłowego dzieci, w tym rozwijania umiejętności matematycznych jest konstruowanie gier, a potem wspólne rozgrywanie ułożonej gry. Im wcześniej zaczniemy wspierać dziecko                           w rozwoju, tym większa szansa, że uniknie ono trudności w nauce. 

W trakcie gier można:

  • uczyć dzieci panowania nad sobą, także w sytuacjach, kiedy nie wszystko przebiega po myśli dziecka;
  • wyrabiać refleks i szybką orientację w tym, co jest aktualnie ważne do osiągnięcia celu;
  • kształtować umiejętności interpersonalne dzieci, ważne dla zgodnego współdziałania w grupie;
  • rozwijać pamięć i mowę;
  • doskonalić umiejętności matematyczne.

Dobre efekty w nauce matematyki w znacznym stopniu zależą od tego, czy dziecko potrafi sprawnie posługiwać się symbolami. Chodzi tu o cyfry jako symbole liczb, znaki jako symbole działań matematycznych. W trakcie gier można rozwijać zdolność do rozumienia  i posługiwania się tymi symbolami, bo dziecko koduje pewne informacje, tak żeby inni rozumieli, posługuje się więc znanymi symbolami (strzałki, kreski, cyfry, litery), a to ułatwi zrozumienie i zapamiętanie symboli stosowanych na lekcjach matematyki.

Do doskonalenia umiejętności rachunkowych dzieci nadaje się oczywiście wiele gotowych gier. Gotowe gry jednak mają niekiedy zawiłe instrukcje i zbyt bogate plansze, co utrudnia zrozumienie ich sensu. Może być za łatwa lub za trudna, wywołać zbyt silne emocje, frustrację. Takiego niebezpieczeństwa nie ma, gdy dziecko samo skonstruuje grę, bo nie zbuduje gry, która wywoła emocje przekraczające jego odporność. 

Do ich przeprowadzenia możemy wykorzystać przedmioty znajdujące się w każdym domu: papier, guziki, kamyki, figurki, samochodziki, kostki do gry, patyczki, pinezki, sznurki, pocztówki, klamerki do bielizny, miarki, pionki, blok, kredki itp.

I etap konstruowania gier to proste gry-ściganki – kto pierwszy dojdzie do mety, dziecko liczy kropki na kostce, na końcu trzeba wyrzucić tyle, ile brakuje do mety, można grać z dwiema kostkami, dziecko wtedy dodaje oczka z obu kostek. Pochłonięte grą dzieci potrafią przez dłuższy czas intensywnie liczyć, nie czując przy tym zmęczenia i robiąc to  z zainteresowaniem, co ma oczywiście znakomity wpływ na wzrost sprawności rachunkowych. Trening czyni mistrza.

II etap to gry-opowiadania, np. o ścigających się zwierzątkach. Dziecko ustala trasę, oznacza przygody za pomocą uproszczonych rysunków na planszy, umieszcza na niej pułapki i premie, czyli przygody zwierzątek, negocjuje reguły. Dużo przy tym mówi, więc wzbogaca słownik, intensywnie rozwija mowę. W czasie gry  jest sporo liczenia, trzeba policzyć pola na planszy, zwierzątka przesuwają się zgodnie z liczbą oczek na kostce, premie to możliwość przesunięcia pionka o kilka pól do przodu, a pułapka cofnięcia.

Rysowanie planszy do gry jest dobrą okazją do rozwijania sprawności manualnej, tak potrzebnej w szkole. 

III etap to gry o rozbudowanym wątku matematycznym, czyli mniej będzie opowiadania,  a więcej czynności matematycznych, pułapki i premie będą wymagały analizowania, doliczania, odliczania czyli coraz sprawniejszego dodawania i odejmowania,  podwajania lub rozdzielania po kilka, czyli coraz sprawniejszego mnożenia i dzielenia, analizowania działań arytmetycznych, by lepiej i szybciej przewidzieć wynik, stosowania schematów graficznych, ustalania miejsca liczby w szeregu liczbowym; zakończenie gry i ustalenie, kto wygrał też wymaga rachowania, dziecko zastanawia się o ile więcej ma ten, kto wygrał, które miejsce kto zajął. 

Podczas gry dziecko uczy się szeregować elementy wg przyjętego kryterium, grupowania przedmiotów w określony sposób, składania całości z części i rozkładania całości na części, porównywania zbiorów. To sprzyja rozwojowi myślenia operacyjnego.

Do osiągnięcia sukcesów w matematyce dzieciom potrzebna jest też odporność emocjonalna, czyli zdolność do rozumnego kierowania swym zachowaniem w sytuacjach pełnych napięć  i wymagających wysiłku umysłowego. A gry doskonale się do tego nadają. Gra i dążenie do wygranej zawsze wywołują emocje, ale jest to na tyle atrakcyjne dla dziecka, że będzie starało się wytrwać do końca gry, chociaż musi zdobyć się na określony wysiłek intelektualny. Współzawodnictwo i rywalizacja sprzyja mobilizacji do maksymalnego wysiłku i wytrwałego dążenia do celu. 

Atutem tych gier jest to, że pozwalają dziecku odnieść sukces, ale też uczą pokonywać trudności, znosić porażki. Ponieważ grę można powtórzyć, dziecko uczy się, że porażka jest chwilowa, a następnym razem będzie lepiej, jeśli będzie wytrwałe w działaniu. Pozwala to dziecku radzić sobie w sytuacjach trudnych, nie tylko matematycznych, ale też w zwykłych sytuacjach życiowych. 

Samodzielne konstruowanie gier jest też pomocne w kształtowaniu umiejętności współpracy w trakcie uzgadniania z drugą osobą obowiązujących reguł i respektowania ich w trakcie gry; dzieci uczą się umiejętności negocjowania umów, ich respektowania, uważnego słuchania. Przy konstruowaniu gier można zatem połączyć hartowanie odporności emocjonalnej  z rozwijaniem umysłu i nauką umiejętności matematycznych. 

Zachęcam do zabawy, która może wspomóc rozwój dzieci oraz sprzyjać budowaniu relacji rodzinnych, a przy okazji oderwie nasze myśli od docierających do nas przygnębiających informacji.

                                                                                                                                    Opracowała pedagog Małgorzata Horowska

Zabawy dla rodziców i dzieci

   „ W dzieciństwie niewiele zależy od nas, wiele zaś od tych, którzy z nami są”

                                                                                                   prof. Bronisław Rocławski

 Rodzicu, masz wolny czas, wykorzystaj go na wspólną zabawę ze swoim dzieckiem 

Bardzo ważne jest, by:

  • aktywnie i mądrze spędzać czas z dzieckiem, rozbudzać jego ciekawość otaczającym światem, 
  • pozwalać na samodzielne doświadczenia, być i wspierać, motywować, 
  • zapewniać o swojej miłości, jednocześnie dając swobodę działania i nabywania różnorodnych doświadczeń,
  • nie należy zapominać, że podstawową formą aktywności dzieci w wieku przedszkolnym jest zabawa.Znacznie więcej pożytku przyniesie nauka w trakcie aktywności zabawowej niż tłumaczenie, czy wielokrotne powtarzanie
    komunikatów słownych.

Propozycje zaprezentowanych zabaw przeznaczone są dla dzieci w wieku przedszkolnym; 5,6 letnich, a także w młodszym wieku szkolnym. Mogą uczestniczyć w nich rodzice wraz ze swoimi dziećmi. Proponowane gry i zabawy rozwijają słownictwo dziecka, zdolność wypowiadania się, koncentrację uwagi, pamięć, kreatywność, dostarczają uczestnikom radości ze wspólnego bycia razem.   

1.Wspólne budowanie zdań (każdy z uczestników zabawy podaje jedno słowo np. kwiaty, potem buduje z nim zdanie);  liczymy słowa w zdaniu, budujemy zdania określonej długości np. zbuduj zdanie o wiośnie składające się z 2,3, 4 wyrazów)

  1. Nadawanie nazw nadrzędnych:

jabłko, gruszka, śliwka, cytryna, banan   – owoce 

komoda, stół, krzesło, fotel, szafa   - meble

bluzka, spodnie, buty, sukienka   - ubrania

  1. Wyszukujemy słowo, które nie pasuje do pozostałych: gra polega na tym, aby spośród kilku słów wybrać to, które nie pasuje ze względu na przynależność do innej grupy znaczeniowej
  2. łódka, kajak, statek, pociąg 
    jabłko, marchewka, gruszka, śliwka
              rysuje, pisze, gotuje, czyta
              ładny, brzydki, miś, czysty 
  3. Wymyślamy słowa - gra polega na wyszukiwaniu antonimów lub synonimów np.
    antonimy                                           synonimy
    słaby – mocny                             kartofel – ziemniak
    czysty – brudny                          domek – chata
    otwarty – zamknięty                   samochód – auto 
    gruby – chudy                            wiadro – kubeł 
    wysoki – niski                            wesoły – radosny 
    ciepły- zimny                             
  4. Wyszukujemy słowa, które brzmią tak samo, a oznaczają coś innego - zabawa polega na wyszukiwaniu jak największej liczby słów, które mają wiele znaczeń
    np.      zamek (do drzwi, pałac, suwak)
    klucz   (do drzwi, klucz ptaków, sposób rozwiązania)
    siatka ( do łowienia ryb, na zakupy, do ogrodzenia)

           igły ( igły do szycia, igły jeża, igły drzew iglastych )

           zebra (zwierze, pasy na drodze)

  1. Wyszukujemy słowa określające czynności:
    np. fryzjerka (obcina, czesze, myje, suszy, farbuje, modeluje, lakieruje)
    np. mama (gotuje, pierze, czyta, bawi się ze mną)
    np. mechanik (naprawia, odkręca, przykręca, lakieruje, czyści, maluje)
  1. Układamy zdanie, w którym każde słowo zaczyna się tą samą głoską:
    Wybieramy głoskę i rozpoczynamy zabawę np. 

K – Kamil kupił kredki i kartki.
W – Wojtek widzi Witka wyrywającego warzywa.
K – Krzyś kupił  Kubie  koparkę.
R - Romek rysuje rakietę.

B -  Bolek buduje bramę. 

  1. Rozwijamy lub skracamy zdanie np.

 Kotek pije. 

 Kotek pije mleko.

 Biały kotek pije mleko w pokoju Zosi. Zagubiona córka szybko podbiegła do swojej mamy.
Córka podbiegła do mamy.
Córka podbiegła.

9.  Łączymy dwa zdania spójnikami:
Gra polega na dobieraniu właściwego spójnika i łączeniu dwóch zdań w jedno. Wypowiadamy pierwszy człon zdania złożonego i proponowany spójnik np. 

Spóźniłem się do szkoły, bo...
Chciałem namalować kwiaty ale...

  1. Określamy czy wypowiedź jest prawdziwa, czy nie i podajemy poprawną odpowiedź. Wypowiadamy zdania poprawne pod względem logicznym na przemian z nielogicznymi. Prosimy dziecko, aby określiło czy to jest prawda, czy fałsz i podało poprawne pod względem logicznym zdanie:
  2. Pies siedzi na drzewie i miauczy.
    Zabrałem ze sobą parasol, bo jest ładna pogoda.
    Skręciłem nogę, więc zaraz po obiedzie pójdę na łyżwy.
    Jestem bardzo głodny, więc nie będę jadł obiadu. 
  3. Zadajemy pytania, aby rozwiązać zagadkę:

Jest to gra, która może być znana pod nazwą „10 pytań”, polegająca na jak najszybszym ustaleniu, o czym myśli druga osoba. Pytania należy tak formułować, aby odpowiedzią na nie były wyłącznie słowa „tak” lub „nie”;
np. Umawiamy się, że wybieramy jakieś zwierzę….
- Czy jest to zwierzę domowe? (tak)
- Czy może mieszkać w domu? (nie)
- Czy jest ptakiem? (nie)
-Czy pomaga człowiekowi? (tak)
- Czy to jest koń? (tak)12. Układamy zagadki:
Gracz wybiera w myśli jakiś przedmiot znajdujący się w pobliżu  i próbuje tak go przedstawić, nie wymieniając nazwy, aby pozostali odgadli o czym mówi: np.

Jest to mebel służący do siedzenia, ma podpórki pod ręce, może być miękki 
i bujany. (fotel)
Jest to rzecz wykonana z papieru, przeznaczona do czytania, którą kupuje się 
w księgarni. (książka). 

Stopniowo w miarę nabywania przez dzieci doświadczeń, możemy odchodzić z tematem od przedmiotów bezpośrednio otaczających dziecko na rzecz dowolnie określonych obszarów np. Jest to pani szyjąca ubrania. (krawcowa)
Jest to drzewo, rośnie w sadzie, daje fioletowe lub żółto - zielone owoce. (śliwa)

  1. Określamy wybraną osobę:
    Dziecko wybiera w myśli osobę, o której będzie mówić, nie wskazując na nią. Następnie próbuje tak ją określić, byśmy mogli odgadnąć, o kogo chodzi
    np. Jest to osoba o jasnych włosach, niebieskich oczach, ubrana w czerwoną bluzkę...
  1. Zabawa „Teatr” – do zabawy możecie wykorzystać kukiełki, pluszowe zabawki, lalki bądź sami możecie grać główne role. Zabawa wzbogaca słownictwo, nakłania do dialogu, rozwija wyobraźnię.
  1. Zabawa „Dubbing” – włączcie Waszą ulubioną bajkę, wyłączcie głos. Starajcie się podkładać swój własny głos pod odpowiednie postaci, wymyślając przy tym własne dialogi.
  2. Zabawa - „Gorący temat”-potrzebna będzie mała piłka lub gazeta zwinięta w rulon. Prowadzący przygotowuje listę ewentualnych kategorii, do których uczestnicy będą musieli wymienić pięć rzeczy, które do niej pasują; np. zwierzęta – krowa, koń pies, kot, lis. Prowadzący zamyka oczy, uczestniczy przekazują piłeczkę z rąk do rąk. Na sygnał „ uwaga” – uczestnik trzymający piłkę w tej chwili przekazuje ją dalej i wymienia jak najszybciej pięć rzeczy, które pasują do ustalonej kategorii. Uczestnik musi zdążyć podać te nazwy, zanim piłka dotrze do niego. Propozycje kategorii mają być dostosowane do wiedzy, możliwości uczestników; np. kolory, owoce, warzywa, kwiaty, przyprawy, słodycze, miasta, kraje...
  1. Zabawa „Wspólne opowiadanie”- na początku zbieramy listę wyrazów lub listę rysunków, które będą pasowały do spektrum zainteresowania uczestników gry np. król, zamek, smok, grota, czarownica, rycerz, wróżka,itp. Uczestnicy siedzą w kole, pierwszy przekazuje piłkę dowolnemu uczestnikowi. Każdy kto ma piłkę jest narratorem. Może opowiadać tak dużo lub tak mało jak zechce. Następnie piłkę rzuca do kolejnej osoby, ale nie do swojego sąsiada. Uczestnicy są odpowiedzialni, aby opowiadanie miało zakończenie. Jeżeli ktoś uzna, że nadszedł właściwy moment, przyjmuje inicjatywę i kończy opowieść. Zamiast piłki można wykorzystać kłębek wełny; podczas przekazywania każdy uczestnik podtrzymuje w dłoni wełnę tak, że w trakcie zabawy powstaje ciekawa sieć fantazji. 
  1. Zabawa „Spotkanie słynnych postaci”-dzieci  mają przyczepione na plecach karteczki 
    z nazwiskami słynnych postaci np. z bajek, baśni. Każdy uczestnik powinien odgadnąć swojego bohatera.  W tym celu można zadawać pytania pozostałym uczestnikom zabawy (czy pochodzę z bajki, czy jestem dziewczynką, itp.) Przykłady postaci: Czerwony Kapturek, Kubuś Puchatek, Calineczka, Mała Syrenka, Kot w butach, Trzy świnki, Złotowłosa, Elsa
    z Krainy Lodu. 
  1. Zabawa - „Imię z gestem”-każdy uczestniki zabawy kolejno  przedstawia się swoim imieniem w połączeniu z wymyślonym gestem, ruchem, (np. Zosia i trzy klaśnięcia 
    w dłonie), każde kolejne dziecko powtarza imiona i zaprezentowane gesty poprzedników i na końcu przedstawia siebie imieniem i gestem. Najtrudniejsze zadanie ma ostatni uczestnik gry – musi powtórzyć wszystkie imiona i zaprezentowane do nich ruchy osób biorących udział 
    w zabawie.  Dbamy o to, aby każdy powtórzył prezentacje wszystkich uczestników.
  1. Zabawa „Czarodziejski worek”- w woreczku są zgromadzone różne przedmioty 
    z najbliższego otoczenia, dziecko za pomocą dotyku ma odgadnąć, co to za przedmiot.
  1. Zabawa „Co się zmieniło?”– (dostrzeganie zmian ilościowych i jakościowych); na dywanie są rozłożone przedmioty np. zabawki, klocki, przedmioty (według inwencji uczestników) dziecko odwraca się, jeden z przedmiotów jest zabierany, w drugiej opcji  zmienia miejsca położenia; zadaniem jest odgadnąć, jakiego przedmiotu brakuje lub który zmienił swoje miejsce. 
  1. Zabawa „Rysowanie pod dyktando’’- utrwalająca umiejętność odróżniania stron lewa, prawa w przestrzeni, w kierunkach, w schemacie ciała, określania relacji przestrzennych. Dziecko rysuje zgodnie z poleceniami; np. na środku kartki narysuj np. chłopca

i dziewczynkę, 

- narysuj dziewczynce czerwoną kokardę na prawym warkoczu,

- chłopcu dorysuj na lewym kolanie spodni łatę,

- narysuj różowy kwiat w lewej ręce dziewczynki,

- narysuj biedronkę obok prawego buta chłopca,

- nad głowami dzieci narysuj przelatujący samolot,

- w prawym górnym rogu kartki narysuj słońce.

II wariant zabawy -  możemy zaproponować inne tematy rysunku np. wiejskie podwórko, 
w lesie, meblowanie własnego pokoju.  

  1. Zabawa „Zmiana miejsc”- w kręgu, po zdaniu niech zmieni miejsce każdy, kto tak jak ja lubi ….np. .czytać bajki, …… jeść lody,….następuje zamiana miejsc.
  1. Zabawa „Sałatka owocowa”- każde dziecko otrzymuje słownie nazwę danego owocu, na dany sygnał wymienione „nazwy owoców” np. „gruszki”, potem „ jabłka’ -  zamieniają się miejscami, na sygnał „sałatka” - wszyscy zamieniają się miejscami.

II wariant – można zastosować nazwy cyfr, liter ….

  1. Zabawa „Moje prawe miejsce jest puste”- zapraszam, …..np. Anię która ładnie rysuje i szybko biega…... 
  1. Zabawa „Zgadnij kto to?”każdy z uczestników przedstawia scenkę pantomimiczną, pozostali zgadują, co ona przedstawia. Może to być: smutny piesek, wesoły zając, latający motyl, ptak, mała myszka, pingwin na spacerze...
  2. Zabawa „Kto Cię woła?”-jedno dziecko odwrócone tyłem do innych, musi zgadnąć imię osoby,  mówiącej - „Ku- ku”.
  3. Zabawa „Kto zmienił miejsce”-jedno dziecko stoi przed pozostałymi , zapamiętuje
    kolejność ustawienia dzieci następnie odwraca się, w tym czasie jedno z dzieci zamienia się

z innym miejscem, zadaniem jest odgadnięcie, kto się zamienił miejsce.

  1. Zabawy z piłką - dzieci w kole toczą do siebie piłkę, wymyślając przedmioty np. 
    w kolorze czerwonym.

ZABAWY USPRAWNIAJĄCE MYŚLENIE DZIECKA 

  • rozwijają potrzebne do nauki w szkole procesy myślowe np. rozumienie, wnioskowanie, uzasadnianie, klasyfikowanie, uogólnianie,
  • rozwijają pamięć, umiejętność koncentrowania uwagi,
  • dostarczają dziecku wiadomości o otaczającym świecie, rozwijają mowę dziecka.

 Dbając o prawidłowy rozwój myślenia dziecka istotne jest – 

  • dostarczać dziecku ciekawych przeżyć i doświadczeń poprzez organizowanie odpowiednich do wieku zabaw, 
  • rozmawiać często z dzieckiem o przeczytanej książce, obejrzanej bajce, codziennych doświadczeniach dziecka,
  • uczyć dziecko planowania zabaw, prostych prac domowych przewidywania i oceniana rezultatów swoich działań,
  • zachęcać do uzasadniania swojego stanowiska np. dlaczego uważasz, że Tomek….
  • uczyć dziecko formułowania wniosków np. Dlaczego nie udało mi się zbudować budowli?
  • zachęcać do samodzielnego rozwiązywania swoich problemów np. 
    w trakcie zabawy, nie podsuwać gotowych pomysłów.

Przykłady zabaw:

1.Wymienianie z pamięci cech przedmiotów -  jaki jest banan?, słoń, orzech?

  1. 2Segregowanie klocków, przedmiotów lub obrazków

- klocków według kształtu, kolorów, wielkości,

- obrazków według treści np. zwierzęta domowe, dzikie

- przedmioty służące do pracy, do nauki, do zabawy

  1. Zabawy „Prawda czy fałsz”:

- dorosły mówi: czerwona trawa, biały śnieg, ciepłe lody, grzeczne dzieci, słoń fruwa, róża pachnie  - dziecko reaguje mówiąc  „ prawda” lub„ fałsz” 

  1. Zabawy w „Skojarzenia” - łączenie w pary pasujących do siebie obrazków, wymienianie przedmiotów wykonanych z drewna, szkła, metalu, papieru, itp.
  2. Zabawy w „ Kończenie zdań”

- gdy zechcę malować to muszę ……...

- gdy zniszczę koledze zabawkę to muszę………

  1. Zabawy w porównywanie przedmiotów„ z pamięci”:

– czym różni się cukier od soli?

– w czym podobne są jabłka i gruszki?

  1. Zabawy „Co byłoby, gdyby?”- dziecko wyobraża sobie, co byłoby, gdyby mogło fruwać, gdyby istniały wróżki, gdyby mamę wyręczał robot………….
  2. Zabawa w definiowanie: Co to jest dom? książka, telefon, samochód, owoc, 
  3. Zabawy z historyjkami obrazkowymi - układanie według właściwej kolejności - opowiadanie historyki obrazkowej- opowiadanie historyjki, z której zabrano jeden obrazek, początkowy lub końcowy;
  4. Układanie przez dziecko zagadek - dziecko wyobraża sobie cechy przedmiotów, o którym chce ułożyć zagadkę, a potem je opisuje np. „Co to za zwierzę: ma długą szyją, żyje 
    w Afryce, ….. jest królem zwierząt…lubi chrupać marchewkę, ……..
  5. Konstruowanie wspólnie z dzieckiem na dużym arkuszu papieru gier planszowych 
    i ich rozgrywanie za pomocą kostek.
  6. Rozwiązywanie zagadek  -  „lubią mnie dzieci, szuka mnie wiewiórka, smaczny jestem w środku”….  (orzech)

Przykłady zagadek do wykorzystania w zabawie z dzieckiem, rodzeństwem 

Karta zagadek:

  1. Choć go nikt nie uczył, 

Bardzo ładnie mruczy, 

Pośród nocnej ciszy poluje na myszy. (kot)

  1. 2. Jestem biała, szara, 

Ruda albo czarna.

Niosę smaczne jaja, 

lubię dziobać ziarna. (kura)

  1. Gdy do szycia mama siada,

Do uszka jej nitkę wkłada. (igła)

  1. 4. Ma długie nogi i dziób czerwony, 

na zimę odlatuje w dalekie strony. (bocian)

  1. Te duże zwierzęta w lasach mieszkają,

Futra mają grube, zimę przesypiają. (niedźwiedzie)

  1. Na łące kwietnej pyłek zbierają, 

W ulach miód z niego wyrabiają. (pszczoły)

  1. Sympatyczne morskie zwierzę,

pływa sobie pośród fal. 

Akrobacje robi śmieszne

 i odpływa zwinnie w dal. (delfin)

  1. Gdy wracasz do domu, przy 

drzwiach wiernie czeka, 

biega wokół, ogonem merda

 i wesoło szczeka. (pies)

  1. Ten ptak pracowity leczy 

Chore drzewa. 

Ciągle dziuple robi, dlatego 

nie śpiewa. (dzięcioł). 

  1. Nie fruwa, choć jest to ptak. 

Dzień w dzień nosi na sobie frak. (pingwin)

  1. Ma igły, chociaż nic nie szyje, 

zwierzątko to małe ma też 

śmieszny ryjek. (jeż) 

  1. Zielone to stworzenie kumka sobie w stawie.

Spotkasz ją na łące, gdy skacze po trawie. (żaba) 

 w oparciu o literaturę propozycje zabaw dla dzieci i ich rodziców  -  opracowałała pedagog Janina Zdunowska

Doskonalenie zdolności samonauki w domu

Szanowni Państwo możemy dzisiaj stwierdzić, iż sytuacja, w której obecnie się znajdujemy jest szczególna i wymaga od nas wszystkich rozwinięcia stereotypów dotyczących nauki. Ministerstwo edukacji wychodząc naprzeciw zakazom wychodzenia i zgromadzeń związanych z epidemią wskazuje nowy kierunek kształcenia dzieci pozostających w domu. Nauka na odległość jest dziś koniecznością 
i stanowi dla nas wszystkich wyzwanie. Mając na uwadze ułatwienie realizacji tego zadania przygotowałam krótką informację, która pozwoli uporządkować niniejsze zagadnienie. 

Jak motywować i wspierać dzieci do systematycznego uczenia się poza szkołą?

Nie zaskoczę nikogo twierdzeniem iż nie wszystkie dzieci chętnie zabierają się do nauki. Wiele z nich odkłada szkolne obowiązki na później, zwleka z odrabianiem lekcji, oraz z rezerwą siada do książek. Co możemy zrobić, aby nauka przestała być dla naszego dziecka uciążliwym obowiązkiem i stała się dla niego interesująca?
Każde dziecko jest inne i inne metody będą najlepiej się sprawdzać przy wspieraniu jego motywacji do nauki. Możemy jednak wymienić kilka metod ułatwiających:

  1. Dobra organizacja czasu nauki zmobilizuje ucznia do podjęcia zadań związanych z nauką zdalną. Bardzo ważny jest stabilny harmonogram. Najlepiej, aby dziecko uczyło się o stałej porze (najlepsze efekty przynosi nauka z  rana), w wyznaczonym stałym miejscu, gdzie jest cicho i spokojnie, gdzie dziecko może się skoncentrować i nic go nie rozprasza.
  2. Organizacja. Warto zorganizować i określić czas pracy własnej – wtedy wszyscy domownicy skupiają się na swoich zadaniach. Wdrażamy dziecko do pracy samodzielnej – rodzic ewentualnie podpowiada, ukierunkowuje. Nie powinien on towarzyszyć dziecku przez cały czas pracy nad zadanymi lekcjami – w klasie uczeń pracuje sam, nie z rodzicem.
  3. Systematyczność. W systematycznej nauce znaczącą rolę odgrywają rodzice szczególnie              w sytuacji zdalnego nauczania w domu. Są dla dziecka przykładem i wsparciem. Powinni służyć radą aby wskazać gdzie szukać pomocy lub rozwiązania problemu. Czasem dziecko po prostu nie wie, w jaki sposób zabrać się do pracy. Podpowiedzmy dziecku, co może zrobić, aby wykorzystać czas przeznaczany na naukę w sposób jak najbardziej efektywny. 
  4. Motywacja - pozytywna ocena rezultatów pracy motywuje do dalszej pracy. Lubimy, gdy nasze starania są doceniane, dlatego pamiętajmy, aby zauważać nawet niewielkie osiągnięcia dziecka i aby chwalić je nawet za drobne postępy. Motywacja do nauki buduje się na pozytywnych wzmocnieniach a nie na kontroli.

 Doceniajmy nie tylko końcowy efekt pracy, ale również jak najmniejsze sukcesy dziecka, wysiłek wkładany w naukę oraz sam fakt przystąpienia do niej.

  1. Korzyści. Czasami nawet najbardziej skupieni i zmotywowani zadają sobie pytanie ,,Po co właściwie tego wszystkiego się uczę?”. Wskażmy więc korzyści, jakie przynosi  posiadana wiedza, przedstawmy mu, w jaki sposób powiązać ją z codzienną rzeczywistością i jak wykorzystać ją życiu. W świecie dostępu do Internetu na you tube możemy znaleźć wiele ciekawych argumentacji oraz lekcji opisowych. Dzieci stawiające sobie za cel zdobycie wiedzy lepiej się uczą, czerpią większą przyjemność z nauki. Zachęcajmy dziecko do rozmów, do myślenia, do wyrażania własnych opinii. Rozbudzajmy w nim zainteresowanie otaczającym światem. Pokażmy mu, że nauka naprawdę może być interesująca i przyjemna. Sami pamiętamy jakie wrażenie na nas wywierały programy „Sonda” redaktorów Kaminskiego i Kurka oraz francuskie filmy animowane serii „Było sobie życie” ect.  
  2. Samodzielnej nauce dziecka nie sprzyja siedzenie z nim w tym samym pokoju, zaglądanie mu przez ramię i poprawianie, gdy tylko zrobi błąd. Najlepiej pozostawić ucznia samego, by wykonał zadanie i dopiero wtedy sprawdzić, czy dziecko zrobiło je poprawnie. Nie krzycz, jeśli coś mu nie wychodzi, nie narzucaj własnego zdania, za to nagradzaj wszelkie przejawy samodzielności i entuzjazmu.
  3. Zdobywanie wiedzy to uczenie się na błędach. Dzieje się tak dlatego, że w mózgu dziecka po tym, jak popełni ono błąd, aktywuje się tzw. układ nagrody, który naturalnie motywuje je do wykonania w przyszłości tej samej czynności już prawidłowo. Jeśli jednak dziecku się na to nie pozwala, jego mózg nie aktywuje obszaru odpowiedzialnego za wyszukiwanie nowych sposobów radzenia sobie z problemami i maleje jego produktywność.
  4. W tych trudnych czasach powinniśmy również pamiętać ,że do prawidłowej nauki dziecku potrzebna jest też odpowiednia dawka aktywności fizycznej, ponieważ nie jest ono w stanie produktywnie działać, kiedy zmusza się je do siedzenia  osiem godzin dziennie. W tej sytuacji można skorzystać z ćwiczeń śródlekcyjnych ( proste ćwiczenia fizyczne do wykonania w domu np. pajacyki, przysiady, skłony itp.) robiąc przerwy w trakcie nauki. Jednocześnie zachęcam do dłuższego wysiłku fizycznego (min. 3 razy tygodniowo po 45min). Można skorzystać z gotowych treningów domowych które znajdziemy w Internecie.

Jak zachęcić dziecko do nauki - poradnik dla rodzica. 

Z własnego doświadczenia wiemy, iż można dziecko zmusić, żeby siedziało przy biurku, żeby wpatrywało się godzinami w podręcznik czy nawet żeby odrobiło lekcje, ale do samodzielnej nauki – to walka z wiatrakami. Uczeń będzie się chętnie uczyć tylko wtedy, gdy będzie mu to sprawiać przyjemność, gdy ta potrzeba zakotwiczy się na poziomie automotywacji.

Jak zatem zachęcić dziecko do nauki? 7 przykazań dla rodzica: 

1.Kiedy dziecko się uczy to nie przerywaj mu, nie wołaj do telefonu, wyłącz wszelkie źródła dźwięku. 

2.Jeżeli jest więcej dzieci w domu to wszystkie zasiadają do nauki w jednakowym czasie. Wspólna nauka to także cisza. Podstawowym błędem rodziców jest dezorganizacja np., jedno z dzieci się bawi, gdy drugie się uczy. 

3.Warto rozwijać nieszablonowe metody odrabiania np. prezentacja Power point  z animacjami i obrazkami oprócz realizacji zadania to także poznanie nowych możliwości – takie działania przyniosą dziecku więcej korzyści i satysfakcji. 

  1. Staraj się rozszerzać wiedzę dziecka. Daj mu okazję, żeby zdobytą wiedze przełożyło na życie codzienne (np. przeliczanie miar). 
  2. Nie spodziewaj się, że dziecko będzie uczyć się dwie godziny bez przerwy. Gdy się zmęczy nauką, jego koncentracja osłabnie. Dlatego najlepiej jest, by robiło w czasie uczenia krótkie 10-15-minutowe przerwy np. na zrobienie herbaty czy inną mało absorbującą aktywność – pamiętaj, nie może to być nic, od czego będzie je trudno oderwać.
  3. Wpajaj dziecku pogląd, że mądrość to coś, nad czym trzeba pracować. Jest wiele ciekawych filmów wskazujących wiodącą rolę nauki w każdej dziedzinie życia.  
  4. Chwal dziecko za prawdziwy wysiłek i upór. W tym szczególnym czasie budowanie bliskości w rodzinie pozwoli /nam na nowo poznać nasze dziecko. Nie szafuj lekko rozdawanymi pochwałami i nie zachęcaj dziecka do oszukiwania dla uśpienia poczucia winy. 

Polecam także do obejrzenia:

Jak urządzić miejsce do pracy  https://www.youtube.com/watch?v=nt_3WYt-5dU

Przygotowanie miejsca do nauki https://www.youtube.com/watch?v=rdrZPtGdUSo

Jak się uczyć https://www.youtube.com/watch?v=_3lzcsj7-Vo

Organizacja pracy https://www.youtube.com/watch?v=o3sElWnvq0w

Motywacja https://jaksieuczyc.pl/jak-sie-zmotywowac-do-nauki/

Portal men zdalne lekcje https://www.gov.pl/web/zdalnelekcje

opracowała pedagog Aleksandra Holona

ROZWÓJ DZIECKA 3-4 LETNIEGO

Jest to okres, kiedy frustracje, napady złego humory, lęki będące owocem dziecięcej fantazji bądź nocne koszmary występują u dziecka równolegle z postępującym rozwojem niezależności, zwiększeniem się okresów pełnych pogody, zaufania i towarzyskości oraz szybkim wzrostem zdolności przekazywania własnych myśli i uczuć, a także stawiania pytań.

  1. SAMODZIELNOŚĆ trzylatka jest coraz większa i dziecko już mniej potrzebuje pomocy dorosłego. Kontroluje odruch wydalania i oddawania moczu. Zdarza się jeszcze moczenie, szczególnie w przypadku przemęczenia, napięcia czy choroby.
  2. SPRAWNOŚĆ RUCHOWA trzylatka jest znaczna - wspina się, biega, skacze, jeździ na 3-kołowym rowerku, rzuca piłką. Precyzyjne ruchy dłoni i palców sprawiają mu jeszcze trudność, ale próbuje już pisać „literki", rysować ołówkiem i kredką. Malując wykonuje szerokie i zamaszyste ruchy rączką. Czterolatek jest energiczny, zręczny fizycznie, ruchliwy, pełen pomysłów. Potrafi już zaplanować własną pracę, wykonuje ją, przewidując efekt końcowy.
  3. ZABAWY trzylatek wymyśla i inscenizuje z wyobraźni, główne role wyznacza lalkom. Próbuje bawić się wspólnie z rówieśnikami, ale zabawy te bywają .krótkotrwałe z różnymi dziećmi,. najczęściej ruchowe. Czterolatek jest spragniony towarzystwa innych i wspólnych zabaw, najczęściej konstrukcyjnych.
  4. KONTAKTY SPOŁECZNE trzylatka najczęściej ograniczają się do najbliższej rodziny. Dziecko naśladuje gesty i czynności otaczających je dorosłych, przyswaja sobie ich postawy życiowe. Jeżeli relacje z dorosłymi były dotychczas zadawalające, dziecko jest gotowe do nawiązywania dobrych stosunków z rówieśnikami. Czterolatek miewa już stałych kolegów, towarzyszy zabaw i zwykle większość czynności wykonują wspólnie. Można wyróżniać w grupie przywódców i obserwować dużą różnorodność osobowości.
  5. EMOCJE trzylatka cechuje chwiejność, zmienność, gwałtowność. Pojawia się poczucie winy, szczególnie w sytuacjach, gdy dziecko kieruje negatywne uczucia wobec osób, które kocha. Pod koniec 3 roku życia dziecko staje się mniej uparte i bardziej podatne na sugestie dorosłych, bardziej gotowe dostosować się do woli rodziców. Czterolatek lepiej panuje nad własnymi emocjami, a rozwiązując jakiś problem praktyczny lub eksperymentując na nowym materiale do zabawy, przejawia często dużo cierpliwości.

STYMULOWANIE ROZWOJU DZIEKA 3-4 - LETNIEGO

  1. Należy zapoznawać dziecko z różnymi przedmiotami w otoczeniu poprzez dotykanie powierzchni owoców, liści, kory drzew, roślin, kamyków, przedmiotów szklanych, plastikowych, skórzanych, głaskania zabawek pluszowych, zwierząt.
  2. Wskazane jest uczenie dziecka rozpoznawania zapachów i smaku pokarmów, różnorodnych potraw, napojów, ciast, owoców, warzyw; odróżniania smaku kwaśnego (cytryna) i słodkiego (cukierki); rozróżniania zapachów przyjemnych (kwiaty, perfumy) od nieprzyjemnych (spalenizna, farby, lakiery, środki dezynfekcyjne).
  3. Należy oddziaływać bodźcami słuchowymi:
  • naśladowanie   dźwięków   wydanych   przez   instrumenty   (bębenek, cymbałki, harmonijka, organki); .
  • powtarzanie prostej melodii śpiewanej przez matkę, rodzeństwo lub granej na instrumencie;
  • kojarzenie wrażeń słuchowych z przedmiotami (uderzenie młotka, stuknięcie niezamkniętego okna, dzwonek u drzwi).
    1. Oddziaływać należy bodźcami wzrokowymi:
  • rozróżnianie podstawowych kolorów, łączenie ich ze sobą,: malowanie farbami
  • rozróżnianie podstawowych kształtów geometrycznych: koła, kwadratu, trójkąta), rysowanie ich kredką mazakiem i odnajdywanie, ich w przedmiotach codziennego użytku w otoczeniu dziecka;.
  • kalkowanie, obrysowywanie, rysowanie postaci ludzkiej;
  • oglądanie prostych historyjek obrazkowych i łączenie ze sobą obrazków; z loteryjek, próby logicznego ich układania.
    1. Wskazane jest kształtowanie prostych czynności samoobsługowych:
  • ubieranie się samodzielne, poznawanie i nazywanie części noszonego ubrania;
  • posługiwanie się przy jedzeniu łyżką, widelcem, picie z kubeczka; zwracanie uwagi na właściwe zachowanie się przy stole;
  • używanie form grzecznościowych „proszę, dziękuję, przepraszam";
  • samodzielne mycie się.
    1. Należy rozwijać mowę dziecka poprzez:
  • motywowanie do mówienia, stwarzanie sytuacji i zadawanie odpowiednio sformułowanych pytań;
  • nieprawidłowo artykułowane słowa należy poprawiać w atmosferze akceptacji, życzliwości;
  • omawianie obrazków, loteryjek, bajek;
  • naukę wierszyków, piosenek oraz ról w inscenizacjach.

Opracowała psycholog Maria Wasiluk

OD 04.05.2020r.

PORADNIA PSYCHOLOGICZNO-PEDAGOGICZNA NR 3

WZNAWIA DZIAŁALNOŚĆ STACJONARNĄ

 

Dostępność do Poradni możliwa również za pośrednictwem środków

komunikacji elektronicznej i telefonicznej

  e- mail:  Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

nr telefonu: 91 42 27 883

 

Szanowni Państwo, w związku z pandemią prosimy o zapoznanie się z poniższą procedurą mającą na celu zapobieganie, przeciwdziałanie COVID-19.

 

PROCEDURA PORADNI PSYCHOLOGICZNO- PEDAGOGICZNEJ NR 3 NA CZAS PANDEMII

1. Wizyty klientów są umawiane na konkretną datę i godzinę, z podaniem numeru gabinetu i innych niezbędnych informacji, 
2.  W poradni przyjmowane sa tylko osoby zdrowe, bez objawów chorobowych sugerujących chorobę zakazna.  Dzieci zakatarzone, kaszlące, z podwyższoną temperaturą   będą odsyłane .
3.  Po wejściu do budynku należy skorzystać z  płynu do dezynfekcji rąk.
4.  Pracownik poradni sprawdza temperaturę każdej osobie wchodzącej do budynku . Jeśli temperatura wskazywać będzie 37 stopni lub więcej  osoba  niezwłocznie opuszcza placówkę .
5. Na terenie poradni obowiązuje noszenie maseczki., z wyłączeniem;
        a) dziecka do ukończenia 4 roku życia
        b) osoby, która nie może zakrywać ust i nosa z powodu stanu zdrowia, niepełnosprawności intelektualnej w stopniu umiarkowanym,   
          znacznym albo głębokim lub osoby mające trudności w samodzielnym zakryciu lub odkryciu ust.
6.  Rodzic wraz z dzieckiem  kieruje się bezpośrednio do wyznaczonego gabinetu., na określoną godzinę.
7.  Przed wyjściem do gabinetu psychologa/pedagoga/logopedy dziecko i rodzic mogą umyć ręce  mydłem i wodą wg. umieszczonej instrukcji prawidłowego mycia rąk. Łazienka znajdują się na parterze,  umywalka na pierwszym piętrze.
8.  Przed rozpoczęciem wizyty rodzic w gabinecie składa oświadczenie o zapoznaniu się z procedurą i ewentualnym ryzykiem oraz, że nie jest objęty kwarantanną i nie przebywa z domownikami objętymi kwarantanną.
9.  Na czas badania dziecka rodzic opuszcza poradnię i wraca o określonej godzinie. W sytuacji pozostania na ternie poradni przestrzega zasadę; jedna osoba na piętrze.
 
 Informacja;
Zaleca się komunikację elektroniczną  i telefoniczną , w szczególności  dotyczącą ustalania  i odwoływania wizyty .
 
 

Indywidualny kontakt  mailowy z pracownikiem:

>>Kliknij Tutaj<<

 

Zachęcamy do zapoznania się z artykułami znajdującymi się w zakładce „WAŻNE INFORMACJE ” 

 

 

 

                     

 

Copyright by Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. © 2017. All Rights Reserved.